Nie całkiem nowa w internetach.

Blogowanie zaciekawiło mnie bardzo dawno. Pierwsze blogi zaczęłam czytać już ładnych kilka lat temu, ale tylko nieliczne zostały ze mną do dzisiaj.

Ktoś mógłby się zaciekawić, po co zaczynać pisać w czasach jak te, kiedy wszyscy mają tego tematu po dziurki w nosie, a blogerki wyskakują z lodówki. No cóż, przyznam, że zawsze chciałam mieć blog, zawsze chciałam pisać. Przez krótką chwilę na początku studiowania prowadziłam własny internetowy pamiętnik, lecz wstydziłam się go nawet upublicznić! Pozostawał ukryty przez cały czas istnienia (tak, pisałam bloga ukrytego, którego nikt nie mógł przeczytać!), aż w końcu go usunęłam. W czasach gimnazjum i liceum namiętnie pisałam pamiętniki. Odkryłam je w minione wakacje w domu rodzinnym. Zakopane w pudle w szafie grube zeszyty, w twardych okładkach, pełne ckliwych i histerycznych rozważań nastolatki, które (całe szczęście!) nigdy nie ujrzały światła dziennego. Zniszczyłam je i wyrzuciłam.